به گزارش شهرآرانیوز، پس از دو دور رایزنی فشرده، آنچه از مواضع رسمی دو طرف برمیآید، تمایل به ادامه مسیر دیپلماسی است؛ اما اختلافها همچنان جدی است. سطح و دامنه غنیسازی، نحوه و زمانبندی رفع تحریمها و مسئله تضمینهای اجرایی، سه محور اصلی چالشبرانگیز در این دور از گفتوگوهاست.
نخستین سناریوی محتمل، دستیابی به یک «توافق کلی» یا چارچوب مرحلهای است؛ توافقی که شاید احیای کامل برجام نباشد، اما میتواند نقشه راهی برای کاهش تنشها ترسیم کند. در این چارچوب، احتمال کاهش محدود سطح غنیسازی در برابر آزادسازی بخشی از منابع مالی یا تعلیق برخی تحریمها مطرح است.
چنین نتیجهای میتواند سیگنال مثبتی به بازار ارز و نفت بدهد و از شدت نااطمینانیهای سیاسی بکاهد؛ هرچند تا رسیدن به توافق جامع، فاصله باقی خواهد ماند.
سناریوی دوم، تمدید گفتوگوها بدون اعلام توافق مشخص است؛ وضعیتی که در آن، طرفین از «پیشرفت سازنده» سخن میگویند اما تصمیم نهایی را به دور بعدی موکول میکنند. این گزینه به معنای حفظ مسیر دیپلماسی و خرید زمان است، بیآنکه گشایش اقتصادی فوری ایجاد کند.
اما اگر گفتوگوها به بنبست برسد، احتمال افزایش فشارهای سیاسی و ارجاع دوباره پرونده به شورای امنیت سازمان ملل متحد دور از ذهن نیست. تجربه خروج آمریکا از توافق در دوره ریاستجمهوری دونالد ترامپ همچنان در حافظه سیاسی تهران و واشنگتن باقی است و بیاعتمادی متقابل را تشدید کرده است.
چنین سناریویی میتواند به افزایش تنشهای منطقهای، تشدید تحریمها و جهش ریسک در بازارهای جهانی انرژی منجر شود.
دور سوم مذاکرات را میتوان آزمونی برای سنجش «اراده سیاسی» دو طرف دانست. نه تهران تمایلی به تشدید فشارهای اقتصادی دارد و نه واشنگتن خواهان یک بحران کنترلناپذیر تازه در خاورمیانه است. با این حال، عبور از گره تضمینها و دامنه رفع تحریمها، نیازمند تصمیمهای پرهزینه سیاسی است.
ژنو، این بار فقط میز مذاکره نیست؛ صحنهای است برای سنجش اینکه آیا دیپلماسی هنوز میتواند بر سایه تهدید غلبه کند یا نه.